Azkenaldian, asko pentsatu izan dut desatxikimenduaz, beste pertsonengandik urruntzeaz. Pentsamendu hari fin bat, onarpen eta tristurara eramaten nauena aldi berean. Gustatu ala ez, batzuetan pertsonak joan eta etorri egiten dira, eta ez dago beti gure esku hori konpontzea.
Denbora luzez, horrela ulertu ditut erlazioak: iraunkortasuna zen helburua. Norbaitek nire bizitza zeharkatzen bazuen, bertan gelditu behar zuen. Alde egiten bazuten, zerbait gaizki joan zela pentsatzen nuen, ni gaizki aritua nintzela.
Baina bizitzak batzuetan ez du horrela funtzionatzen. Pertsona batzuk gurekin denbora luzez ibiliko dira, pausuz pausu. Gure bizitzaren lekuko izango dira. Beste batzuk, aldiz, une baterako baino ez. Denbora eta egoeren menpe. Batzuetan zerbait erakusteko agertzen da norbait, zauri sendatu gabe bat sendatzen laguntzeko. Beste batzuetan, zer merezi dugun ikasten laguntzeko.
Pertsona batzuk urtaro bat egon daitezke gure bizitzan, edo zorte pixkarekin, hainbat urtaro. Ez dago porrotik horren amaieran. Urteen joan-etorriekin ikasi daiteke: pertsonak bihotzetik hurbil izan, baina azalaren barruan gehiegi sartzen ez uzten. Hemen eta zurekin daudela gozatzen, noiz joango diren pentsatu gabe. Batzuek kilometroak egingo dituzte zurekin; beste batzuek, pauso batzuk besterik ez. Baina guztiek zerbait utziko dizute: oroimen bat, ikasbide bat, ispilu bat, zeure buruari buruzko argitasuna.
Egia da: batzuk joan egingo dira. Eta batzuetan, zu joango zara. Biak normalak dira. Biak gizaki izatearen parte. Behin mundua horrela ulertzen hasten zarenean, istorioa kontrolatzeari uzten diozu. Eta erlazioak bizi eta gozatu besterik ez dituzu egiten.