Azken egunotan milaka lagun atera gara kalera, Korrika-rekin bat eginez. Irriak, besarkadak, oihuak… une bereziak bizi izan ditugu, eta askok bihotza taupadaka sentitu dugu euskararen alde korrika egitean. Badago zerbait horretan: komunitatea, indarra, harrotasuna.
Baina emozioak baretu ahala, isilagoa den beste errealitate bat ageri da.
Korrikan bertan ere entzuten dira ke nervios bezalako esaldiak, giro euskaldunean eta euskaldunon artean. Hala ere, sarritan erdarara jotzen dugu, askotan oharkabean. Une batez euskararen alde korrika egiten dugu, baina hurrengoan, euskaraz bizitzeko pausoa atzeratzen dugu.
Ez da epai bat. Mezu hau guretzat da, euskaldunontzat. Badakigulako, eta egin dezakegulako.
Izan ere, Korrika ez da soilik kilometroak pilatzea. Euskararen aldeko aldarria da, baina batez ere erabileraren aldekoa. Eta erabilera hori ez da egun batekoa, ez da argazki batean geratzen den zerbait.
Egunero egiten den hautua da: lagunartean, kalean, lanean.
Egia da Korrikak baduela indar berezi bat. Elkartu egiten gaitu, piztu. AEK-k bultzatutako ekimena izanik, askorentzat euskarara hurbiltzeko lehen pausoa ere bada. Eta horrek balio handia du.
Baina agian hori da gakoa: Korrika ez izatea helmuga, baizik eta abiapuntua.
Gaur korrika egin dugunok, bihar ere egin dezagun hautua. Ez oinez edo korrika, baizik eta hitzez.
"Euskara gara" esatea erraza da. Euskaraz bizitzea da benetako pausoa. Eta hautu hori egiten ez badugu, alferrik izango dira egindako kilometro guztiak.
Bete ditzagun kaleak euskaraz. Ez une batez, baizik eta egunero.