Arrazakeriaz zentzu sakonean hitz egiteak nagusitasun moralaren edozein ideiari uko egitea eskatzen du. Kontua ez da "besteak" seinalatzea, ezta aurreiritzirik gabe aldarrikatzea ere, arrazakeria ez baita jarrera indibiduala eta kontzientea soilik. Sistema ikasi, heredatu eta normalizatua da, eta, neurri batean edo bestean, guztiok zeharkatu gaitu noizbait.
Arrazakeria botere harreman desberdinetatik eraikitzen da, heredatzen eta normalizatzen den historiatik. Ez da larruazalaren kolorearen desberdintasunera mugatzen; aitzitik, jatorrian, azentuan, janzteko moduan edo pertsona batek gizartean duen tokian ikusten da. Sistema horrek sailkatu, hierarkizatu eta baztertu egiten du, askotan hitzen beharrik gabe.
Kezkagarriena da asmo onetik ere errepika daitekeela. Entzun gabe laguntzen dugunean, beste batzuekin hitz egin beharrean beste batzuen ordez hitz egiten dugunean, edo pertsona bat bere beharretara murrizten dugunean, logika arrazista elikatzen jarraitzen dugu. Arrazakeriari aurre egitea ez da hori salatzea bakarrik, geure burua eta arrazakeriari eusten dioten egiturak zalantzan jartzea baizik.
Aniztasuna hor dago, kalean, ahotsetan, gorputzetan eta egunero gurutzatzen diren istorioetan. Ez du baimenik eskatzen, eta ez da definizio bakar batera mugatzen. Harekin bizitzen ikastea ez da berezko zerbait galtzea, mundua begiratzeko eta partekatzeko modua zabaltzea baizik. Desberdintasunaren beldur izateari uzten diogunean, inor soberan ez dagoen espazio bat irekitzen da.